[VIDEO] Mazowieckie: Piątkowy poranny jogging odyńca!

Pogoda nie nastraja nas - ludzi, do wychodzenia z domu. Jednak dzikom nie przeszkadza aura. Słońce czy obfite opady to nie ma znaczenia. Sport to zdrowie, wie o tym każdy odyniec. A przyjemne można przecież połączyć z pożytecznym!

Takie połączenie zastaliśmy dzisiaj rano na łące. Nagle wyłonił się, nie wiadomo skąd, dorodny odyniec. Lekko, niczym kolega rączy jeleń, przebiegł łąkę w celach rekreacyjno - kulinarnych, nie przejmując się zbytnio obecnością ludzi. Samochody też nie zrobiły na nim wrażenia.

Za to on sam wywołał ogromne poruszenie. Mamy tylko nadzieję, że nikt nie miał z odyńcem spotkania twarzą w gwizd!

Zresztą pamiętać należy przy tej okazji, że w razie takiej konfrontacji, ewakuować się trzeba na boki, bo dzik nie jest zwrotnym zwierzęciem a obrót to dla niego matemtyka wyższa.

Zapraszamy na krótki film z dzisiejszego poranka z dzikiem!

AR

Dzik euroazjatycki, dzik (Sus scrofa) – gatunek dużego, lądowego ssaka łożyskowego z rodziny świniowatych (Suidae). Sus scrofa jest jedynym przedstawicielem dziko żyjących świniowatych w Europie. Jest przodkiem świni domowej.

Jako zwierzyna dzik został najprawdopodobniej introdukowany przed wiekami przez człowieka na Sardynii, Korsyce i Andamanach.

eszcze w początkach XX wieku dzik był w Polsce uważany za szkodnika jako sprawca szkód w uprawach rolnych. Nie obowiązywały żadne zasady ochrony gatunku, nie obowiązywały okresy ochronne i nie prowadzono dokarmiania. W latach 30. liczebność dzika w kraju spadła do zaledwie około 16 tysięcy. Jeszcze w latach 50. dzik prawie nie występował w centralnej i wschodniej części Polski. Wzrost liczebności populacji tego gatunku w późniejszych latach związany jest przede wszystkim z powstaniem upraw wielkołanowych. W roku 2006 liczebność na terenie Polski wynosiła ok. 177 tys. Powrót do większej populacji dzików pozytywnie wpływa na rozwój ekosystemu, m.in. poprzez redukcję liczby larw owadzich szkodników zimujących w ściółce lub spulchnianie gleby, jest jednak ograniczany ze względu na interesy rolników (dochody z upraw) oraz myśliwych (dochody z łowiectwa)

Obecny, naturalny zasięg występowania dzika obejmuje tereny od północnych krańców Afryki przez środkową i południową Eurazję. Gatunek nie występuje na północy Półwyspu Skandynawskiego, Finlandii i północnej części Rosji. Na Sachalinie odkryto jedynie jego kopalne pozostałości. Nie występuje również w suchych pustyniach Mongolii, wysokich górach Azji Środkowej, jak i na Wyżynie Tybetańskiej[potrzebny przypis].

W Polsce bardzo licznie występuje na terenie całego kraju, w Tatrach nieliczny, dochodzi do górnej granicy lasu, powyżej 1400 m n.p.m.

Dzik jest typowym wszystkożercą. Żywi się m.in. żołędziami, orzeszkami buczynowymi. Jest utrapieniem rolników – ryjąc, potrafi poczynić wielkie szkody, zwłaszcza w uprawach roślin bulwiastych. W runie znajduje dżdżownice, owady, gryzonie, których nory odnajduje węchem, kłącza roślin, grzyby. Zjada nawet padlinę. Zdobywa pokarm głównie przekopując ziemię swym wrażliwym, wydłużonym ryjem (gwizdem).

Informacja za: pl.wikipedia.org

Fot. Wikipedia